O zaburzeniach lękowych u dzieci mówimy wówczas kiedy nasilenie i czas utrzymywania się lęku wykracza poza lęki typowe dla etapu rozwojowego.

Za regułę możemy uważać:

- małe dzieci - strach przed urojonymi osobnikami, ciemnością, poprawny lęk separacyjny(9-30 m. ż. ).

Należałoby też wprowadzić rozróżnienie pomiędzy lękliwym temperamentem u dzieci a zaburzeniami lękowymi. Jeśli jest to cecha temperamentalna to dziecko na ogół ujawnia właściwości zahamowania behawioralnego, reaguje wycofaniem na nowe sytuacje, rzeczy, osoby. Nie musi jednakże odsłaniać się cały obraz lęku.

Żeby symptomy wolno było przyjąć za zaburzenia lękowe powinno się spełnić wszystkie poniższe kryteria:
- lęk rodzi u dziecka napięcie i zaniepokojenie lub wiedzie do stronienia przez dziecko charakterystycznych zajęć lub sytuacji,
- pojawia się podczas dwóch bądź więcej powszednich czynności lub w odniesieniu do dwóch lub więcej relacji (ma obszerny charakter)
- jest niekontrolowany, co najmniej przez jakiś okres
- utrudnia aktywność dziecka lub rodziny i/lub przewidywany rozwój małego człowieka
- utrzymuje się przez dłuższy okres czasu(kryteria czasowe dla poszczególnych zaburzeń lękowych).


Kluczowe jest spisanie wywiadu rodzinnego - obecność zaburzeń lękowych albo zaburzeń nastroju w historii rodziny jest fundamentalnym elementem współwystępującym.

Lęk daje symptomy np:

- społeczne (trudności w sytuacjach społecznych, nadmierna i zmniejszona aktywność).

Przyczyny np. : czynniki genetyczne.
Znacząca jest postawa rodziców oraz metoda przywiązania.